We vragen het wel, maar luisteren we ook?

Maar is dat altijd zo? En gaat het altijd goed? Is dit écht het eerlijke antwoord wat je zou willen geven?

Psycholoog Evelien Gubbels vraagt zich dit regelmatig af. En dat vraagt zij zich niet af, omdat ze denkt dat mensen graag liegen. Of omdat ze graag iets verbergen voor een ander. Maar zij vraagt zich dit af, omdat er zelden echt tijd lijkt voor het antwoord.

Oprechte interesse is iets vreemds geworden. We denken dat het groots moet zijn. Een diep gesprek, een uitgebreid moment, iets waarvoor je eigenlijk geen tijd hebt. Terwijl echte interesse vaak juist in iets kleins zit.

In even wachten. In niet meteen reageren. In een vraag stellen zonder alvast een antwoord klaar te hebben. Doorvragen in plaats van "doen" of "denken" dat je iets begrijpt. Eventjes opbellen in plaats van een simpele reactie sturen, om daarna weer verder te gaan met je leven.

Als psycholoog ziet zij dagelijks wat er gebeurt wanneer mensen zich écht gehoord voelen. Niet opgelost, niet gerepareerd, maar gehoord. Onderzoek laat zien, dat dit gevoel van gehoord en erkend worden direct samenhangt met minder stress, meer vertrouwen en een sterkere verbinding tussen mensen. Dát alleen al verlaagt spanning, geeft rust en maakt dat iemand zich minder alleen voelt. Dat is geen toeval. We zijn als mensen simpelweg niet gemaakt om alles alleen te dragen.

Toch doen wij het vaak anders. We luisteren met een half oor. Geven snel advies. Of vullen alvast in wat de ander bedoelt. Niet uit onwil, maar omdat ons leven snel is. Onze aandacht versnipperd. We zijn met ons hoofd vaak al bij het volgende.

En juist januari laat dat scherp zien. Het leven komt weer op gang, agenda’s lopen vol en ondertussen is er die stille overgang van feest naar gewoon. Ook met alles wat er momenteel speelt in de wereld, is dat precies waarom oprechte interesse nú zo nodig is. Niet als beleefdheid. Niet omdat het zo hoort. Maar als keuze.

Echte interesse vraagt iets van ons. Aandacht. Aanwezigheid. En soms ook ongemak. Want wat als het antwoord niet luchtig is? Wat als iemand even niet "goed" is? Wat als iemand wel wat van je steun kan gebruiken?

Elk jaar doen we het opnieuw. Wij maken goede voornemens: meer sporten, beter eten, productiever zijn. Evelien weet nog hoe zij vorig jaar haar eerste artikel van het jaar begon met de kunst van op waarde gerichte doelen stellen - in plaats van deze resultaatgerichte voorbeelden.

Maar misschien kan het nóg anders. Misschien hoeft het niet te gaan over goede voornemers, maar kun je eens stilstaan waar jij graag meer van zou willen: meer verbinding? Meer begrip? Of meer in het moment leven? Misschien wil je wel vaker écht luisteren? Zonder te repareren. Zonder advies. Zonder het gesprek naar jezelf toe te trekken.

Gewoon even blijven. Bij jezelf. Of bij de ander.

Misschien verandert dat niet de wereld. Maar wel iemands dag. En soms is dat meer dan genoeg.

Evelien schrijft onder het motto "Zoektocht naar Chronisch Geluk", over thema's die haar raken én waarmee zij in haar praktijk te maken krijgt. Zoals acceptatie, rouw, psychologie, geluk en gezondheid.

Zij werkt met mensen met langdurige gezondheidsklachten en beperkingen, vanuit haar overtuiging dat geluk niet alleen mogelijk is. Maar ook dat je daarin meer in handen hebt dan je soms denkt.

Nieuwsgierig naar meer? Bekijk de webpagina www.chronischgeluk.com, voor meer informatie, nieuwe inzichten, tips en herkenning.